Седев и следев и помислив
под кроткоста на моите мисли
и жестината на моите чувства.

Како една клетка без вознемирување
се шета и остава трага
во секој милиметар крвно зрнце.

На некој кој дошол,
на некој кој си оди
на некој кој е се уште тука.

Вивисекција на една анатомија
низ мојата кожа со нијанса на сепија.

Се скрив
во аголот од собата
под стреата на сопствената совест.
Не знаев дека е грев
да се чувствувам така чисто
и ладно.

Има повеќе начини на гледање себе си

Но најчесто тоа е

хоризонтално,
вертикално и
дијагонално.

првобитно постирана